«

»

Jan 19

De schommel

In de tuin hangt een schommel. Een hele oude schommel. Het touw is bijna vergaan. De verf op het plankje is gaan bladderen. En de boom waaraan de schommel hangt is oud. Zo oud dat het touw van de schommel in de schors is gegroeid.  De schommel is ook moeilijk bereikbaar door opgeschoten onkruid en struikgewas. Ik denk dat vele van ons wel last krijgen van jeugdsentiment als we zo’n aanblik krijgen. Het schommelplezier uit onze kindertijd.  Maar de voormalig gebruikers van deze schommel hebben daar geen last van. De schommel die ik nu beschrijf is namelijk nooit gebruikt.

Het was de schommel van Jip en Janneke en het begon zo. Heel lang geleden toen Jip en Janneke nog samen in de tuin speelde wilde Jip heel graag een schommel en vroeg Janneke er een te bouwen. Janneke had hier wel oren naar en stemde toe. Ze wist niet helemaal wat voor soort schommel Jip graag wilde hebben en ze besloot daarom gewoon te beginnen en aan Jip zo snel mogelijk het resultaat te laten zien. Janneke werkte samen met de vriendjes uit de buurt en na een sprintje van een week werk hing er een touw aan een tak. Alleen maar een touw. Maar je kon er heel goed mee schommelen. Janneke en de vriendjes hadden het goed getest en hij schommelde prima. Jip kwam kijken en zag de schommel en Jip zag ook dat het alleen maar een touw was. Hij kon er inderdaad een beetje mee schommelen maar het deed zeer aan zijn billen en kon er daardoor niet lang op zitten. Hij wilde dat Janneke het ging verbeteren. Een plankje of zo iets zou mooi zijn.

Janneke begreep waar Jip naar toe wilde en ging weer aan de slag. De schommel kreeg een plankje om op te zitten. Na veel gezaag en getimmer hing er een schommel met een zitje. Na een week kwam Jip weer kijken en hij vond het er goed uit zien. Maar het plankje was ruw en hij wilde het glad en geverfd. Janneke ging weer aan de slag. Een week ging voorbij en toen Jip kwam keuren zag hij een prachtige schommel met een blauw geverfd zitje. Maar Jip hield niet van blauw en hij wilde eigenlijk ook iets onder de schommel want stel je voor dat hij zou vallen en zich zou bezeren. Jip keurde de schommel dus af en ging weer naar huis en Janneke ging met haar vriendjes weer aan de slag om de schommel nog mooier te maken. Weken gingen voorbij op deze manier. Janneke paste de schommel iedere keer weer aan volgens de wensen van Jip. De vriendjes hielpen mee. Maar het ging hierdoor natuurlijk niet snel. De zomer ging voorbij en de vriendjes hadden steeds minder zin om te helpen. En toen aan het einde van de zomer de schommel nog niet helemaal naar wens was konden de vriendjes niet meer helpen. De herfsttafel op school moest worden gemaakt en ze moesten gaan zoeken naar kastanjes en herfstbladeren. Janneke wist niet meer hoe ze de schommel moest afronden.

De schommel had gedurende de zomer diverse veranderingen doorgaan. Alle kleuren waren al geverfd. Het zitje was hoger, breder, smalle, langer en korter gemaakt. De touwen waren een paar keer vervangen. De matras onder de schommel werd een vangnet, en toen een zandbak en toen weer een matras. Niets was helemaal volgens wens van Jip. Wat Janneke eigenlijk niet wist was dat Jip een beetje bang was. Jip was bang om de schommel in gebruik te nemen en echt te gaan schommelen. Maar in plaats van dit duidelijk te maken bleef hij wensen en aanpassingen eisen en stelde de ingebruikname van de schommel uit. En dat was natuurlijk heel erg jammer want als hij gelijk was begonnen met schommelen dan hadden Jip en haar vriendjes kunnen helpen. Ze hadden hem kunnen begeleiden in het gebruik. En tijdens het gebruik hadden ze verbeteringen kunnen aanbrengen. Een veiligheidstuigje of iets anders. Maar vooral, ze hadden de hele zomer kunnen schommelen en er plezier van kunnen hebben. Zelfs als de schommel niet helemaal perfect was. Toen de herfst en winter voorbij waren en het voorjaar weer begon, ging Jip bij de schommel kijken. De regen en sneeuw hadden het hout en touw aangetast en hij was daardoor niet meer bruikbaar. Jip had er ook geen zin meer in. Het idee om weer een hele zomer met die schommel bezig te zijn sprak hem niet echt aan.

En zo kwam het dat er in de hoek van de tuin een schommel hangt. Een hele mooie schommel die nooit gebruikt is. Een mooi project dat goed was vanaf het begin maar dat door angst voor ingebruikname een stille dood gestorven is. Aan Janneke lag het niet, zij werkte goed samen met haar vriendjes en bracht verbeteringen aan tijdens iedere sprint. Maar Jip wilde het project niet live hebben uit angst voor heel veel onzekerheden. Onzekerheden die Janneke er tijdens het gebruik had kunnen wegnemen. Onzekerheden die voor het overgrote deel voortkwamen uit aannames. Jip wilde graag alles zeker weten en alles tot in de puntjes uitgewerkt hebben. En hij kon het niet loslaten. Jip was op zoek naar zekerheden. Naar de meest perfecte schommel die alles zou doen zoals hij in gedachten had. Alles moest werken en niets mocht aan het toeval worden overgelaten. Maar zoals met ieder project blijven er altijd onzekerheden. En weet je nooit of alles wel blijft werken of gaat zoals je het in gedachte had. Je kunt wel tot in het einde der tijden blijven proberen de perfectie te halen, zoals Jip dat deed, maar je kunt ook kijken of je met iets wat eenvoudiger is het zelfde resultaat kunt krijgen en het dus eerder in gebruik kunt nemen. Eenvoud zorgt ook voor minder risico’s en is sneller aan te passen of te verbeteren. En door iets te gaan gebruiken kom je er sneller achter was je mist of wat niet goed gaat. Iets wat Jip, helaas, pas achteraf inzag. Laten we hopen dat hij geleerd heeft van deze ervaring. Dan is het allemaal niet geheel voor niets geweest.

Permanente koppeling naar dit artikel: http://agilethings.nl/de-schommel/