«

»

Dec 22

Leeroy Jenkins (dutch)

Een paar jaar geleden was er een heel grappig filmpje te vinden op Internet. Een groep World of Warcraft gamers komen online bij elkaar om een uitdaging aan te gaan. Gezamenlijk hebben ze als doel om in een grote ruimte het gevecht aan te gaan met draken. Heel veel draken. Een lastige uitdaging waarvoor ze zich goed dienen voor te bereiden. Spells worden gecast om elkaar sterker te maken. Wapens gescherpt. En er is een tactiek bedacht en als iedereen zich aan het plan houdt moet het lukken. Dan ligt roem en rijkdom in het vooruitzicht voor allemaal. Maar de groep heeft geen rekening gehouden met een teamlid. Leeroy Jenkins. Terwijl iedereen zich aan het voorbereiden is en alle members van het team weten dat ze niet zomaar naar binnen kunnen stormen, heeft Leeroy iets anders in gedachten. Hij zit niet echt aangehaakt. Misschien was hij even naar het toilet. Of had hij de memo niet gelezen of intereseerde het hem eenvoudig voor geen ene zier. Terwijl de groep zich opmaakt voor het gevecht, springt Leeroy op. Schreeuwt uit volle borst zijn naam en stormt de ruimte in en zijn ondergang tegemoet.

Het grappige is dat het hele team op dat moment ook alles laat varen en er als een kip zonder kop achteraan rennen. En doordat ze alles vergeten wat ze hebben afgesproken en iedere vorm van samenwerking en tactiek vergeten, rennen ook zij een zekere ondergang tegemoet. Communicatie is een warboel en ieder gaat voor zichzelf in de hoop nog iets te redden van de situatie. Het bijzonderen is ook nog dat ze Leeroy de schuld van alles geven. Zijn actie is niet handig maar zeker niet de hetgeen waardoor het team ten onder gaat.

Nu gaat het hier om een spel en is het allemaal niet echt (ik weet dat ik met deze opmerking heel veel vijanden er bij heb) . Maar toch laat het iets zien wat ook in de echte wereld heel vaak voorkomt. Bij bedrijven worden vaak hele mooie plannen gemaakt. Is er goed nagedacht over procedures en worden er afspraken gemaakt over risicovolle uitstapjes. Of die uitstapjes nu in softwareland, bouwland of in enig ander land zijn maakt niet zo veel uit. Men weet heel vaak hoe het minste risico kan worden gelopen en iedereen, door goed samen te werken en luisteren naar elkaar, er zonder kleerscheuren uit kan komen. Maar heel vaak gaat het mis. Misschien niet zozeer door een persoon, maar zodra met het even niet meer weet. En zodra dingen niet helemaal meer lopen volgens plan, stormt men vaak halsoverkop het gevaar in. In plaats van te stoppen en goed te kijken waar men mee bezig is. Dendert een project door. Iedereen doet opeens mee en vergeet de veilige regels en afspraken die juist zijn bedacht om een mislukking te voorkomen. Niet dat je met ver vooruit plannen zekerheid hebt. Daar hebben we ondertussen wel van geleerd. Maar als zaken dreigen mis te gaan wachten we vaak veel te lang en gaan we heel ver door met het werk voordat er zinnig wordt nagedacht en de schade tot een minimum kan worden beperkt.

In Scrum heb je diverse interventie momenten en mogelijkheden. En een goede Scrummaster weet wanneer deze moet ingrijpen en bijsturen. Een van de krachtigste hiervan is gewoon te stoppen. Alles laten vallen waar je mee bezig bent en eens goed te kijken wat er aan de hand is. Nu doen zelfs goede Scrummasters dit niet altijd. Soms is het ook goed om eens flink onderuit te gaan om de echte problematiek boven te krijgen en zichtbaar te maken. Maar ook dan is er altijd het moment dat je even stopt en tot bezinning komt om vervolgens een nieuw plan van aanval te maken. Voor Leeroy en zijn team was het te laat maar voor veel projecten is het nooit te laat. Een team wat van de rails gaat, een bedrijf dat geen controle meer heeft over zijn business. Of een project dat dreigt te ontsporen. Er is altijd een redding. Een devine intervention als je het zo wil noemen. En dat is stoppen, inspecteren en aanpassen. En het mooie is dat iedereen dat binnen een Agile omgeving mag doen.

Permanente koppeling naar dit artikel: http://agilethings.nl/leeroy-jenkins/